De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens. Want eerlijk? Van mijn leefstijlprogramma vind ik qigong leuk, mediteren geen probleem, wandelen heerlijk, yoga en boksen vooral gezellig en af en toe iets geks als een klimmuur fantastisch! Maar om een of andere reden vond het item intensief bewegen nooit een langdurig vaste grond in mijn oefenprogramma.
En waarom? O, elke keer was er wel weer een nieuwe goede reden, die meestal werd aangeleverd door mijn crosstrainer zelf. Ik had een haat-liefdeverhouding met dit sportapparaat, omdat dat ding vaker stuk dan heel was. Ik geloof dat ik wel 5 keer een reparateur langs gehad heb en minstens zo vaak een vermeend kapot onderdeel toegestuurd kreeg, dat ik zelf maar op de juist plek moest zien te wrotten. Mijn klaagzangen aan de klachtenafdeling ten spijt , “meneer, ik heb Parkinson, ik móet bewegen dus u móet mij helpen”, het k.. ding bleef gewoon vaker stuk dan heel. En dat proces duurde jaren.
Toen mijn frustratie daarover een nieuw hoogtepunt bereikt had, heb ik het loodzware ding uit elkaar geschroefd en in onderdelen naar beneden gebracht (an sich al een aerobe oefening) met het doel alle losse stukjes naar het grofvuil af te voeren. Hetgeen geschiedde … manlief begreep de hint toen hij de stapel schroot in de voortuin zag liggen.
Maar goed: deze bron van frustratie was nu weg en ik bezichtigde tevreden de lege plek die op zolder was ontstaan.
Maar leeg is wel leeg en helpt mij niet om aan intensief bewegen te gaan doen.
Dan maar wandelen. En elke dag loop ik, als ik niet teveel medicatie neem, 10.000 stappen. Ik ga wat meer qigongen. En yoga. En elke dag een paar keer de trappen op- en afrennen. Thuis, op het station, overal waar trappen zijn.
En op een dag, intussen een half jaar terug, vond ik in een hoekje op zolder een oude hometrainer, best goed merk, namelijk Kettler. Ik vond dat een ouwe-vrouwending dus had hem tot dan vriendelijk genegeerd en erna verstopt. Ooit gebruikte ik hem na een voetoperatie, maar die tijd lag al ver achter me. De voet is intussen hersteld en ik ben nog steeds geen ouwe vrouw. Toch? Snelle conclusie. Maar ach … onder het mom van ‘je moet wat’ en ‘ik koop nooit meer een crosstrainer’ werd het verstofte apparaat-met-trappers toch maar wat naar voren getrokken. Helemaal afgestoft zag-ie er best stoer uit en ach … waarom niet? Ik gaf het een kans.
Maar na 2 minuten lag ik op apegapen op de stoel ernaast. Wat is er met mijn conditie gebeurd?! Hij moet mij op een onzichtbaar moment totaal verlaten hebben. Verbazing was niet het juiste woord als ik zou beschrijven met welke emotie deze constatering gepaard ging. Eerder lichte paniek! De Parkinson had mij op slinkse wijze in de houdgreep genomen, althans, zo leek het.
Opgeven is bij Parkinson geen optie dus toch maar doorbijten. En conditie opbouwen. Elke dag 3 x 2 minuten. Dat is zo kort, daarvan ga je niet zweten dus dat kan even tussen de bedrijven door, zonder om te hoeven kleden. Daarna 3 x 4 minuten enzovoorts en nu (half jaar later, dat opbouwen ging niet 1-2-3) zit ik elke ochtend 30 – 45 minuten te zweten op dat ding. Met de nadruk op zweten, want dagelijks breng ik een drijfnat sportshirtje naar de wasmand. Niet-omkleden is intussen geen optie meer. Als het dan stinkt, en dat kan niet anders, dan ruik ik dat in elk geval niet, dus dat scheelt. Manlief is zo aardig om zijn geur-shock niet breed uit te meten en zet hooguit lachend een raampje open. Ik ken hem lang genoeg om precies te weten dat zelfs hij dan naar zuurstof moet happen. De schat!
Maar goed, ik voel me na afloop steeds herboren. Echt waar, net of ik even geen Parkinson heb. Vrolijker, helderder, initiatiefrijker, stabieler, beter bewegend. Dat beter bewegen verlaat mij schoorvoetend binnen een uur, de andere verbeteringen blijven de hele dag.
Dus ik ga er mee door!
Wat zegt de wetenschap nu precies over intensief bewegen? Tot nu toe was nooit helemaal bekend waar het nou aan ligt waardoor het komt dat Parkinsonverschijnselen verminderen na intensief bewegen, maar in een kort filmpje van ons allen bekende Bas Bloem dat ik vanmorgen bekeek, blijkt dat men steeds dichter bij ‘de ontknoping’ komt. Heer Bloem wijdt het (tot nu toe) aan 3 werkingsmechanismen:
- Bewegen bevordert neurotrofe factoren (GDNF, BDNF);
- Bewegen maakt Clusterine vrij (anti-inflammatoir stofje in de hersenen);
- Maakt Irisine vrij (nieuw ontdekt hormoon dat vrijkomt uit sportende spieren. Het bevordert neuroplasticiteit).
Gebleken is dat bij 3 keer in de week intensief sporten het brein al nieuwe verbindingen aanmaakt tussen beschadigde basale kernen en gezonde hersenschors, zodat de hersenschors functies kan gaan overnemen van kapotte hersendelen. Dat is geen genezing of remming van de ziekte, maar het komt er wel dichtbij. Het beste is het om elke dag een half uur intensief te sporten. En, o ja, als je er (in het begin) hondsmoe wordt, je kunt er niets in je brein mee kapotmaken, dus neem je extra rust en slaap en blijf opbouwen, aldus heer Bloem. Maximaal een half uur, meer is niet nodig.
Een goede vriend van mij vraagt of bovenstaande 3 stoffen niet in pil-vorm te krijgen zijn. De grapjas 🙂
Wordt weer vervolgd …