“Het is al weer ruim 5 jaar geleden dat we de diagnose Parkinson kregen. Ik schrijf “we” omdat je dit nooit alleen hebt. 5 jaar geleden heb ik als partner van Marianne een stukje voor haar website geschreven en  als ik dat teruglees kan ik mij daar nog altijd in vinden.  Maar er is ook voor mij als partner van Marianne veel gebeurd in de afgelopen 5 jaar en daar zou ik iets over willen schrijven.

Allereerst ben ik onder de indruk van het effect van Marianne’s website. Die is inmiddels door meer dan 150.000 mensen bezocht en het aantal neemt niet af. Er is dus een blijvende belangstelling voor de manier waarop Marianne met haar ziekte omgaat. Dat kan ik goed begrijpen omdat zij perspectief biedt terwijl onze neuroloog ons destijds vertelde dat die er niet is. Aristoteles gaf al aan dat mensen doelgericht (teleologisch) zijn en niet zonder doelen of perspectief kunnen leven.  Wat de neuroloog 5 jaar geleden deed was de hoop en perspectief weghalen en ik zie dat Marianne die juist terugbrengt, voor haarzelf, voor anderen en ook voor mij.

Omdat bij Marianne het glas halfvol zit is er veel meer mogelijk dan ik had gedacht want ik ben heel eerlijk gezegd meer van het glas halfleeg. Ik dacht nooit meer samen op vliegvakantie te kunnen, maar daar legden wij ons niet bij neer en we hebben afgelopen jaren hele mooie vliegreizen gemaakt. Ik dacht dat het avonturen beleven misschien lastig zou worden maar niets is minder waar. Dit jaar hebben we een caravan gekocht en zonder enige ervaring van mijn kant zijn we samen op pad gegaan en dat was erg avontuurlijk en leuk en smaakt naar meer. Wij zijn daarom beiden een cursus Frans gaan volgen om volgend jaar Frankrijk te verkennen. Door de ketogene levensstijl van Marianne is ons voedselpatroon gezonder én eenvoudiger  geworden en samen met de vele lange wandelingen die wij samen maken voel ik mij fitter en gezonder dan ooit.

Maar het belangrijkste is de mindset die dit alles heeft meegebracht en die dit jaar sterk werd beproefd door het onverwachts overlijden van onze (stief) zoon (24). Het spreekt voor zich dat dit een zeer verdrietige gebeurtenis is met zeer sterke emoties bij ons beiden. We hebben elkaar ruimte gegeven én elkaar vastgehouden en onze relatie is alleen maar sterker geworden. Ik denk dat dit komt ómdat we (met vallen en opstaan) geleerd hadden met Parkinson om te gaan en daardoor ook deze verdrietige gebeurtenis samen konden doorstaan.  En zo heeft Parkinson bij mij tot een sterkere mentale weerbaarheid geleid waardoor ik een van de moeilijkste dingen die ik ooit moest ondergaan aan kon. 

De toekomst geeft uitdagingen want dat is de aard van ons leven. Maar ik heb er vertrouwen in dat wat er ook op ons pad komt wij dit samen aan kunnen. Parkinson is een behoorlijke uitdaging maar dat er ook groei, geluk en liefde aan vast zit is de ervaring die ik hier graag met iedereen wil delen”.

Theo van der Meer, 10 september 2025